Anne olunca daha iyi anladım ki “ahkam kesmek” kişiyi hızla yanlışa sürükleyen en kolay eleştiri tiplerinden biridir 😏 “Bebeğini kendin büyütüyorsun”, “Çalışmıyorsun, tüm gün evdesin.”, “Çocuğun sağlıklı, daha ne istiyorsun?”, “Bir çocuğun var, biz aynı anda kaç tane büyüttük!”, “Aklın var, araştır öğren.”, “Herkes büyütüyor, bir sen mi?” 🤦🏻♀️ Hepsi tanıdık, değil mi? Peki, bunu söyleyenler hiç kapıyı aralayıp baktı mı? Hayır 🤷🏻♀️ Değerlendirme yaparken koşulları, kişiyi, çevreyi bilmeden neden ahkam kesilir? At gözlüklerini çıkarıp insanların kendini anlatmasına izin versek fena olmaz mı 👍🏼 Tıpkı Sophie’nin Stingo’ya kendini anlattığı gibi; tıpkı Sophie’nin Seçimi gibi 📽
Nazi kamplarından kurtulup Nathan’a sığınan Sophie, yeni komşusu Stingo ile geçmişe yolculuk yaparken sevgilisinin gel git tavırlarıyla hayli zor günler yaşar. Güzelliğiyle büyüleyen Sophie, aslında derinlerde büyük hüzün taşır.
Meryl Streep’e en iyi kadın oyuncu Oscar’ı kazandıran filmin ilk 45 dakikası yavaş ilerliyor görünse de sizi hüzünlü bir hikayeye hazırlıyor 🤧 Sonrasında peş peşe dökülen itiraflar bir kadını anne olmaktan bile vazgeçirecek kadar kuvvetlidir 😳 O kadar gerçekçi oynuyor ve hikayesi o kadar zor ki izlediğim gece sabaha kadar kabus gördüm 🥺 “O seçimi ben yapmak zorunda kalsam ne yapardım?” diye içim içimi yedi. Kısacık bir sahne, aslında tüm filme çok etkileyici şekilde serpilmiş ✌🏼Dış görünüşüyle hafif, güçsüz ama güçlü olmak için de çaba göstermeyen Sophie’ye filmin başında “İnsan bu hayata katlanacağına ayaklarının üstünde dimdik durur.” dedim. Film bitip de gözyaşlarımı silerken “Sophie kadar güçlü olabilir miydim?” dedim. Eleştirmeyelim 🙏🏻 Sıfatlar takmak yerine kapısını aralayalım ✊🏼 IMDb 7.6, 150 dakika, türü dram-romantik 🍿
