40 gün sürdüğü tahmin edilen lohusalığın bende depresyon olarak bitmesi 5-6 ayımı aldı 🤱🏻 Sonrasında tek başına kolik, reflülü ve uykusuz bir bebekle hayata tutunmam 2 yılımı aldı 🙄 Ne zamanki hayatımı olduğu gibi kabul etmeye başladım, işte o zaman ayağa kalkabildim 👊🏼 Evet yalnızım, destekçim (Onur iş dışında hep yanımda) yok ama bu değişmeyecek 🤷🏻♀️ Tüm fazlalıkları hayatımdan ve kafamdan atınca yani “silkinince” toparlandım. Sıklıkla tökezlemeye devam ediyorum ama artık tutunacak değnek aramıyorum 🤨 Gerçekle yüzleşmek aldığım en doğru kararlardan biri oldu. Tıpkı Flight filmindeki gibi 📽
Usta pilot Whip, hayli zor bir yolculukta düşmekte olan uçağı yeteneğiyle en az hasarla indirmeyi başarır ve pek çok insanın hayatını kurtarır. Hastane yatağında kahraman ilan edildiğini düşünürken açılan soruşturmada bir gerçekle yüzleşir: Raporda alkollü olduğu çıkmıştır!
Bu zamana kadar izlediğim en fena uçak kazası burada geçiyor. Eğer uçuş fobiniz varsa sakın izlemeyin 😳 O kadar gerçekçi ki ilk izlediğimde koltuğa sıkı sıkı tutunup dişlerimi sıkmıştım 😬 Asıl film, kazadan sonra başlayıp bir insanın hatalarıyla yüzleşmesini ele alıyor. Kendini yalnızlığa sürükleyen adam, alkolizmin pençesinde boğulup kalıyor. Neredeyse tek başına tüm filmi muhteşem yürüten Whip karakteri, yan hikayelere gerek duymadan bir insanın çaresizliğini ve mücadelesini anlatıyor 👍🏼 Yönetmene mi vurulursunuz, baş role mi hayran kalırsınız bilmiyorum ama herkesin ders çıkarabileceği başarı var ortada. Konu alkolizm olsa bile her türlü bağımlılıkta benzer mücadeleler vardır, önemli olan kabullenmek! IMDb 7.3, 138 dakika, türü dram-gerilim 🍿
