Zorlamayı seviyoruz; istiyoruz ki o da bizim gibi olsun, düşünsün, davransın, hissetsin! Yok ahali, olmuyor 🤷🏻♀️ Hele ki karşınızdakiyle gönül bağınız varsa (anne, eş, evlat) onu olduğu gibi kabul etmek lazım ✌🏼Bırakın başka pencereden kafasını çıkarsın, hayatını kendi doğrusuyla yaşasın. Bu çatışmayı evliliklerimizde de yaşıyoruz, çocuk yetiştirirken de anne babayla ilişkilerimizde de 🙄 Sorumlulukları paylaşabildikten sonra (paylaşılamaması ayrı bir film konusu!) çerçeveyi...
Aşkla ve belki tutkuyla evlenip büyük yeminler içinde yeni hayata adım atıyoruz 👩❤️💋👨 Zaman ilerledikçe sorumluluklar tepemize biniyor ve asıl önemli şeyler varken önceliğimizi değiştiriyoruz 🙄 Nasıl olsa elimizin altında (!) diye ilgiyi ve zamanı esirgiyoruz 🤦🏻♀️ Hele de mini mini meyveler evliliği süslüyorsa kadın erkek ilişkisi ihmal ediliyor 👎🏼 Hadi itiraf edelim; kadınlar iş ve çocuklar peşinde perişan olurken genelde duygu aktarımında yeterli çabayı göstermeyen...
Gazetelerde okuduğumuz, haberlerde izlediğimiz, sosyal medyada anlık (!) birlik oluşturduğumuz üzücü olayları çabucak unutuyoruz. Herkes kendi koşturmacasına, hayatına ve çocuklarına yöneliyor haklı olarak 🤷🏻♀️ Lakin yaralar o olay sahiplerinde kanamaya devam ediyor 😔 Çocuk istismarlarına kızıyoruz da sonrasında davanın nasıl sonuçlandığını bile irdelemiyoruz. Bir anne babanın mücadelesine destek olamayışımıza üzülsek mi kızsak mı bilmiyorum. Bunu kara mizah türünde, büyük toplum...
Her nesil bir öncekinde eleştirecek şeyleri bulup yakınır ya; ben de yaşadım bunu 🙄 Yaş 34, anne oldum hala yaşıyorum 🙈 İşin içine teknoloji girdi, algı yükseldi, folik asit bebeleri evin hakimi oldu 🤨 Peki, biz onları anlıyor muyuz? Önceki nesilden farklı olarak çocuklarımızı anlamak için daha fazla çaba gösterdiğimize inanıyorum. Başaracağız anlamına gelmiyor ama “karnı tok sırtı pek” anlayışından bir adım ötedeyiz. Annem beni asla başka çocuklarla kıyaslamadı, çalışmam için baskı...
Özgüveni yüksek büyütülmediyseniz ve aksine bastırıldıysanız sonradan onu sahiplenmek kolay olmuyor. Kendi ayaklarınızın üstünde durmaya çalışırken sizi aşağı çekenlere karşı boyun eğme, vazgeçebilme, bırakma ihtimali yakanızdan tutuyor 🤦🏻♀️ Ne aldığınız eğitim, ne okuduğunuz kitaplar o eksikliği tamir edemiyor. Sonra ya biri sizi silkeleyip gerçeklerle yüzleştiriyor ya da zor bir sınavın içine çekiliyorsunuz ve “Bu sefer pes etme!” diyor 👊🏼 Bu noktada seçim geçmişteki...
Biz büyürken ailelerin önceliği “Karnı tok, sırtı pek, temiz pak, okula gidiyor” idi. Asla yanlış değil ve hepsi önemli 👍🏼 Psikolojinin gün geçtikçe önem kazanmasıysa çocuk yetiştirmede birçok tabuyu yıktı. Yeni nesil anneler buna fazla önem veriyoruz 🙄 Okul psikoloğu ve öğretmeniyle iletişime geçip, Google’la bütünleşiyorum. Gecikmeden beraber aşmaya, daha fazla sarılmaya, o istemese dahi bolca öpmeye öncelik veriyorum 🤨 Okulun desteğiyle Celil Ediz’e farklı gözlerden de bakabiliyorum...
2008’de mezun olur olmaz çalışmaya başladım. Celil Ediz’e 5 aylık hamileyken kendi isteğimle ara verdim (hala bıraktım diyemiyorum) 🤰🏻 4 yıllık “ev kadınlığından” (ev hanımlığındaki o hanımlığı hala göremedim) öğrendiğim şeyler çok basit: Asla kıymet bilinmeyen, yapılanların görülmediği, ciddiye alınmayan, emeğe karşılık maddi getirisi olmadığından boş oturulduğu düşünülen görünmez meslek 💆🏻♀️ Hele anneyseniz Fatma olmaktan öte sadece anne ve ev kadınlığından...
Rahmetli babaannem çocukken annesiz kaldığı için sevgiyi tadamadan büyümüş 😔 Sonrasında zorlu hayat koşulları içinde kaskatı bir karaktere bürünmüş. Siz deyin huysuz ben diyeyim hiçbir zaman gününü yaşayamamış ve yaşatmamış bir kırılgan yürek 💔 O herkese karşı ön yargılıydı, herkes de ona. Çıkmazı olan bir yolda 85 sene yaşadı. Peki, seçebilir miydi daha sakin, huzurlu olabilmeyi ve seçebilir miydik onu anlayabilmeyi? Tıpkı Bayan Daisy’nin Şoförü’ndeki gibi 📽 Zengin bir kadın olan...
Büyük şehirde yaşam; sağlıkta, eğitimde, sosyalleşmekte sayısız imkan sunuyor. Diğer yandan, yoruyor be ahali 🤦🏻♀️ Yetişememe durumu, hele İstanbul’daysanız trafiği ve kalabalığı, hayat pahalılığı kanınızı çekebiliyor 🥺 Onur’la hayalimiz emekli olunca İstanbul’dan kaçmak 🏡 Şahsen Celil Ediz’in eğitimini ve sosyal yaşam imkanını düşünmesem (Onur’un işi de var tabi) beni İstanbul’da tutan bir şey yok 🤷🏻♀️ Yaşattığı fiziksel ve ruhsal yorgunlukta ne kendimize...
Oğlum benim aşırı hassas noktam 👶🏻 Bana gelen eleştirileri bertaraf edebilmeme rağmen konu o olunca istikrarlı duramıyorum 🤷🏻♀️ Sanırım çocukluğumdan kalan yaralarımın onda oluşmasını istemediğim için gösterdiğim çabadan kaynaklanıyor 🙄 Onun için hep iki şey diliyorum: Sağlık ve mutluluk, gerisi elbet hallolur 🙏🏻 Sağlık için uğraşsam da mutluluğu için koşulsuz sevgimi biraz abartıyorum. Sonuçta Işığın Yolu kitabının askerleriyiz 😎✌🏼Güvenli bağlansın, sevildiğini...
