Ekim’de Onur maçta sakatlandı; 1,5 ay evde kaldı 🤕 Devamında Celil Ediz Influenza A (domuz gribi) oldu, sonra Onur’a bulaştırdı 😷 5 hafta okula gidemeyen bebe ardından, 1 hafta Onur işe gidemedi 🤒 Şubat sonu Onur bademciklerini aldırıp sinüslerini temizletip, küçük dilini kestirdi. Zorlu ameliyat sonrası 2 hafta evde kaldı 👩🏻⚕️ Bitti derken Corona çıktı ve 14 Mart’ta gönüllü karantinaya girdik 🤦🏻♀️ Okurken bile bunaltan hastalıklarda 6 ay evden çıkamadım; üstüne 81...
Tam 80 gündür gönüllü karantinadayız 🦠İlk haftalarda gaza geldik; oyalandık. Evin altını üstüne getirdik, mutfaktan çıkmadık, kitaplar-filmler-diziler devirdik, anne olanlarımız etkinlik kelimesini lügatlarından çıkarma sınırına ulaştılar 🤦🏻♀️ Zamanla irademiz çöktü, depresyon sınırına ulaştık 😏 Şahsen bir ara hiçbir şey yapmak istemeyecek konuma gelip stresten kıvrana kıvrana hastanelik oldum 😷 Ama karanlıktan çıkmak için mum ışığını uzatan yok ahali, kendimiz yakmak...
10 yıldır beraber, 5 yıldır evliyiz. Şükür, sevdiğim ve sevildiğim adamla evlendim 👩❤️👨 Basit bir mutluluk olayı onla bin kat daha artıyor, o gülünce benim de gözlerim gülüyor 💜 Ama ahali bu mutlulukları yakalamak, sayısını artırmak kolay değil 🤦🏻♀️ Bu ne benim ne onun zorluğundan kaynaklanıyor. Farklı karakterlerin birbirine katlanabilme kuvvetinden sevgi devam ediyor 🤭 Bunun için fedakarlık, saygı, sabır, alttan alma, şükür, empati gibi sayısız şey gerekli. Hele evlilik...
2020 Elazığ depremi sonrası deprem çantası hazırladım. Olası depremde nerede olacağımızı bilemesem de ufacık tedbir almak iç rahatlatıyor 🤷🏻♀️ Ne kadar serinkanlı davranabiliriz, küçücük çanta ne işe yarar; muamma 👀 Doğal afetlere yakalanmadıysak sadece televizyondan bir iki hafta takip edip, elden geldiği kadar maddi/manevi destek olup hayatımıza devam ediyoruz 🤷🏻♀️ Ama ne o anı anlayabiliriz ne sonrasında yaşananları biliriz. 2,5 aydır Corona’dan korkup evden çıkamazken sabaha...
15 aydır amacım kendine vakit ayırmak isteyen annelere araştırma derdi yaşatmadan hazır film sunmaktır. Başardığıma da inanıyorum 😎 Elbette binlerce kişiyle aynı beğeniyi tutturmak kolay değil 🤷🏻♀️ Zaman zaman “Bu filmi beğenmenizi beklemezdim. Bunun neyini beğendiniz? Müstehcen bir filmi nasıl önerirsiniz, ayıp!” gibi çeşitli eleştiriler geliyor 🙄 Ben çekip oynamışçasına hesap sormaya girse de filmi beğenmemekle karakterimi sorgulamak arasındaki ince çizgiyi yakalayanlara samimiyetle...
Keyiflenmek, kafa dağıtmak için izlediklerimizin, okuduklarımızın, dinlediklerimizin bizi mutlaka güldürmesi gerektiğine tamamıyla katılamıyorum 🙄 Ben korku gerilim filminden, biyografik dramdan, hüzünlü bir türküden de keyif alıyorum ✌🏼Çikolata veya çilek etkisi yapmasa da sadece gülmeye odaklanmak zorlama geliyor 🤷🏻♀️ Gene de sıklıkla komedi talebi geldiğinden bu hafta 2 komediye yer vereceğim. İşte ilki: Ölümlü Dünya 📽 Nesillerdir dünya çapında bir organizasyonun parçası olarak...
Aynı imkanlarda doğup büyümüyoruz. Kimi maddi refahın içine doğuyor ve bunu olağan görüyor, kimi maddi imkansızlıkta sevgi dolu ailede büyüyor ve herkesi öyle sanıyor 🤷🏻♀️ Hayatın içine atıldıkça farklı renkler ortaya çıkıyor ve anlamaya başlıyoruz, tabi empati gücümüz geliştiyse 🙄 Yargılamak yerine anlamayı becermek meziyetken, kalıplardan çıkabilmek cesaret istiyor 👊🏼 Kalıbından çıkamayanların sebebini irdelemek hayat kurtarıyor. Bu konuda hayli farklı karakterleri bir araya...
“Bir çocuğu bir köy büyütür” yaşam tarzından tek başına bebek büyüten; bu süreçte fiziksel ve zihinsel sıkıntılar yaşayan annelere döndük 🤷🏻♀️ “Kendi doğurduğun çocuğa kendin bak” mantığını güdüp, “Yeni nesil büyükleri dinlemiyor” kulplarına maruz kaldık 🤦🏻♀️ Kalabalık aile bağlarını türlü türlü sebeplerle, bahanelerle körelttik. Sonuç? Yalnızlık ve o yalnızlığın içine girince başkasına ihtiyaç duymamaya alışma hali 🙄 Peki, canımızdan...
Karşımızdakinin hareketlerini, tavırlarını, hayat seçimlerini tek bakışla eleştirmeyi çok seviyoruz 🙄 Bir babanın çocuğuyla ilgilenmemesi “normal” gelebiliyorken, çok ilgilenmesi garipseniyor ama kimse “Acaba babası hiç mi ilgi göstermedi de kendi çocuğunun onu yaşamasını istemiyor?” diye tahminde bulunmuyor 🤷🏻♀️ Aşırı hırslı ebeveynlere sahip çocukların hayata karşı aşırı isteksizliğindeki sebebi şımarıklık olarak görmek yerine hayatı boyunca vurgulanan hırstan nefret ettiği...
Konuştuğum kişilerde, izlediğim dizi filmlerde, okuduğum kitaplarda çocukluğunda sıkıntı yaşamış karakterlerin bunu büyüdüklerinde de kolay kolay atlatamadıklarına şahit oluyorum 😔 Çok şükür filmlerdeki kadar olmasa da benim de çocukluktan kalan ve üstüne tuz basılmış yaralarım var 🤷🏻♀️ Belki bu yüzden Celil Ediz’i normalin bir tık üstünde sevgi, ilgi, şefkatle büyütmeye çalışıyorum 👦🏻 Ailem ve çevremin zaman zaman bunu “aşırı” bulmalarını açıkçası önemsemiyorum...
